Recoñecementos á cosmoloxía física e a un exoplaneta!

Hoxe, día oito de outubro anunciouse o premio Nobel de Física de 2019, que premia o novo entendemento da estrutura e historia do universo, ademais do primeiro exoplaneta descuberto, fora do noso sistema. O premio foi para o canadense James Peebles, e os suízos Michel Mayor e Didier Queloz.
Segundo a Real Academia Sueca das Ciencias, os coñecementos de Peebles sobre cosmoloxía física “enriqueceron todo o campo de investigación e sentaron as bases para a transformación da cosmoloxía no últimos cincuenta anos, da especulación á ciencia. O seu marco teórico, desenvolto desde mediados dos anos 60, é a base das nosas ideas contemporáneas sobre o universo”.  

 Segundo a Real Academia Sueca das Ciencias, os coñecementos de Peebles sobre cosmoloxía física “enriqueceron todo o campo de investigación e sentaron as bases para a transformación da cosmoloxía no últimos cincuenta anos, da especulación á ciencia. O seu marco teórico, desenvolto desde mediados dos anos 60, é a base das nosas ideas contemporáneas sobre o universo”. 

 Apenas 400.000 anos dende o Big Bang, o universo fíxose transparente e os raios de luz puideron viaxar a través do espazo. Mesmo hoxe en día, esta antiga radiación rodéanos e, dentro dela aínda hai moitos dos segredos do universo.Utilizando as súas ferramentas teóricas e cálculos, Peebles “foi capaz de interpretar estes rastros desde a infancia do universo e descubrir novos procesos físicos”, sinala a institución. Os resultados descifraron que o 95% do universo é materia escura que descoñecemos. Isto é un misterio e un desafío para a física moderna.

 Por outro lado, Michel Mayor e Didier Queloz anunciaron fai xa vinte anos o primeiro descubrimento dun planeta fóra do noso sistema solar, un exoplaneta, orbitando unha estrela de tipo solar na nosa galaxia,a Vía Láctea .Cos instrumentos adecuados, puideron ver o planeta 51 Pegasi b, unha bóla gasosa comparable co maior xigante gaseoso do sistema solar, Xúpiter.Resultado de imagen de exoplanetas Este descubrimento iniciou unha revolución na astronomía e desde entón atopáronse máis de 4.000 exoplanetas na Vía Láctea.


 Aínda se están descubrindo novos mundos estraños, cunha incrible riqueza de tamaños, formas e órbitas. “Con numerosos proxectos en marcha para comezar a buscar exoplanetas, podemos eventualmente atopar unha resposta á eterna pregunta de se hai outra vida aí fóra”, agrega o comunicado da Academia. "Os galardoados deste ano transformaron as nosas ideas sobre o cosmos. Mentres que os descubrimentos teóricos de Peebles contribuíron á nosa comprensión de como evolucionou o universo despois do Big Bang, Maior e Queloz exploraron as nosas veciñanzas cósmicas en busca de planetas descoñecidos. Os seus descubrimentos cambiaron para sempre a nosa concepción do mundo”, conclúe a institución.

Conmemorando o Día das Linguas Europeas

O día 26 de Setembro conmemórase o Día das Linguas Europeas. Dende o noso blog invítovos a participar nesta actividade interactiva para aprender máis cousas sobre os idiomas que se falan no noso continente. Así poderás comprobar os teus coñecementos!

5 de xuño, Día do Medio Ambiente

Hoxe é o dia do medio ambiente este ano está adicado a contaminación do aire e a concienciación de todo o planeta na importancia de mellorar a calidade do aire.
Cada ano, este día centrase nun tema co que concienciar ao público; este ano, xira en torno á "Contaminación do aire", unha chamada á acción ca que axudar a combatir un grave problema que afecta a millóns de persoas en todo o mundo.
Este problema está provocado polos usos domésticos,  a industria, o transporte, a agricultura, os desperdicios...
Sen dúbida, temos que paralo xa!

Este día, foi establecido pola Organización das Nacións Unidas (ONU) o 15 de decembro de 1972; celébrase o 5 de xuño de cada ano dende 1974, e leva esta data porque é na que se deu inicio á Conferencia de Estocolmo no ano 1972.
Este día, é un vínculo por medio do cal a Organización das Nacións Unidas sensibiliza á poboación mundial en relación a temas ambientais, intensificando deste xeito a atención e a acción política.

Primeira muller en gañar o Novel de matemáticas

A Academia Norueguesa de Ciencias e Letras outorgou o premio Abel 2019, considerado o ‘Nobel’ das matemáticas, á estadounidense Karen Keskulla Uhlenbeck “polo impacto do seu traballo en análise, xeometría e física matemática”. Esta profesora da Universidade de Texas tamén é unha firme defensora da igualdade de xénero na ciencia.

 Karen Keskulla Uhlenbeck (Cleveland-Ohio, 1942) é o nome que anunciou hoxe a Academia Norueguesa de Ciencias e Letras, quen recoñece “os seus logros pioneiros en ecuacións diferenciais parciais xeométricas, teoría de gauge e sistemas integrables, e polo impacto fundamental do seu traballo na análise, a xeometría e a física matemática”. Os seus estudos sentaron as bases para modelos xeométricos contemporáneos en matemáticas e física.


 Ademais de investigadora, Uhlenbeck é unha firme defensora da igualdade de xénero en matemáticas e na ciencia en xeral. Cando era nena, encantáballe ler e soñaba con ser científica. Actualmente é visitante senior na Universidade de Princeton e no Instituto de Estudos Avanzados ( IAS). Dentro deste é unha das fundadoras do Instituto de Matemáticas de Park City ( PCMI), cuxo obxectivo é capacitar a mozos investigadores e promover o intercambio de coñecemento fronte aos desafíos das matemáticas.

“O recoñecemento dos logros de Uhlenbeck debería ser moito maior, xa que o seu traballo levou a algúns dos avances máis importantes en matemáticas nos últimos 40 anos”, sentenza Jim Al-Khalili, membro da Royal Society. O rei Harald V de Noruega entregará o premio Abel á laureada deste ano durante unha cerimonia que se celebrará o próximo 21 de maio en Oslo.

Día Internacional do ADN

Cada 25 de Abril celebramos o Día Internacional do ADN.
O 25 de abril de 1953, James Watson e  Francis  Crick publicaban na revista  Nature o seu modelo en dobre hélice do ADN, modelo que resultaría clave para o desenvolvemento da xenética como ciencia que estuda como se transmite a información hereditaria dunha xeración á seguinte.

Revista Genética Médica

O ADN illouse por primeira vez en 1869 de mans de  Friedrich  Miescher, a partir do  pus, rico en  leucocitos do sangue, obtido de véndalas dun hospital próximo á universidade na que traballaba.  Miescher chamou  nucleína ao ADN asociado con proteínas que se observaba no núcleo celular. Con todo, ata principios do século  XX non quedou claro que os caracteres hereditarios atopábanse na mencionada  nucleína.
Nun blogue de Xenética Médica non podiamos esquecernos de celebrar o Día do ADN, que se celebra o 25 de abril, como conmemoración do día no que se publicou por primeira vez a estrutura da dobre hélice da molécula de ADN.
O 25 de abril de 1953, James Watson e  Francis  Crick publicaban na revista  Nature o seu modelo en dobre hélice do ADN, modelo que resultaría clave para o desenvolvemento da xenética como ciencia que estuda como se transmite a información hereditaria dunha xeración á seguinte.
O ADN illouse por primeira vez en 1869 de mans de  Friedrich  Miescher, a partir do  pus, rico en  leucocitos do sangue, obtido de véndalas dun hospital próximo á universidade na que traballaba.  Miescher chamou  nucleína ao ADN asociado con proteínas que se observaba no núcleo celular. Con todo, ata principios do século  XX non quedou claro que os caracteres hereditarios atopábanse na mencionada  nucleína.

Durante os anos seguintes creouse un debate sobre se a información hereditaria localizábase no ADN ou nas proteínas. Debate que concluíu tras diversos experimentos dos investigadores  Avery,  MacLeod e  McCarthy a partir de traballos de  Griffith, que achegaron evidencias de que o ADN era a molécula responsable de almacenar a información e participar na súa expresión. Así, o ADN cumpre cos requisitos para que unha molécula poida actuar como material hereditario: replicación, almacenamento de información, expresión da información e variación por mutación.

Infomed

Pero non foi ata O 25 de 1953 que se determinou a estrutura do ADN.  A partir das imaxes de  difracción de raios X do laboratorio de  Rosalind  Franklin e  Maurice  Wilkins, así como da  equivalencia de bases de  Chargaff, Watson e  Crick estableceron un modelo do ADN como unha molécula formada por dúas cadeas complementarias enfrontadas e  antiparalelas (en dirección oposta). Deste xeito, a nivel químico o ADN é unha  macromolécula formada por dúas cadeas enfrontadas e retortas entre si en forma de dobre hélice. As cadeas están formadas por unidades denominadas  nucleótidos que forman unións entre as cadeas enfrontadas, de forma complementaria,  adenina con  timina e  citosina con  guanina.

A hormona do crecemento actúa para evitar a perda de peso

(imaxe da páxina NCYT amazings)

Un grupo de investigadores da Universidade de São Paulo ( USP), en Brasil, descubriu que a hormona do crecemento ( GH, do inglés growth hormone), ligada ao desenvolvemento óseo e ao aumento da estatura, tamén actúa directamente no cerebro para conservar enerxía cando se perde peso.Os receptores de GH están situados nunha área cerebral chamada hipotálamo, á cal considera como o máis elevado dos centros vexetativos do cerebro. Do hipotálamo parten impulsos con influxo sobre as células nerviosas do sistema neurovegetativo que regulan os tecidos viscerales, tales como a musculatura lisa das vísceras e os vasos, a musculatura cardíaca, todas as glándulas do organismo e mesmo os riles, entre outros órganos.Os investigadores observaron que, no hipotálamo, os receptores de GH activan especificamente unha pequena poboación de neuronas chamada AgRP, que á súa vez aumenta a produción da proteína homónima AgRP, que actúa para aumentar o apetito e diminuír o metabolismo e o gasto de enerxía.

“Noutras palabras, descubrimos que a perda de peso desencadea un aumento dos niveis da hormona GH no hipotálamo, o cal activa ás neuronas AgRP. Isto fai que se volva máis difícil perder peso e aumenta a sensación de fame. Esta é exactamente a mesma función da leptina”, dixo Donato.

Segundo o investigador, a conservación de enerxía é tan importante para o organismo que a evolución capacitou aos humanos con dous mecanismos de conservación de enerxía: un activado pola leptina e o outro pola GH.

Opinión: eu penso que é unha noticia moi interesante xa que moitas veces non cremos que unha hormona que nos pensamos que non ten nada que ver cunha cousa, ten moito que ver.

https://www.youtube.com/watch?v=sg-8VJPsWZ8

150 anos ca táboa periódica!

A primeira táboa periódica elaborouna o químico ruso Dmitri Mendeleiev en 1869. Tratábase dunha ordenación, segundo o peso atómico -do máis lixeiro ao máis pesado-, dos elementos en varios grupos nos que parecían repetirse as propiedades químicas de maneira periódica. Hai que ter en conta que o electrón non se coñecía aínda e a estrutura interna do átomo era un misterio.

A partir desta ordenación e, máis concretamente, dos ocos que quedaban na táboa, Mendeleiev predixo a existencia de varios elementos que, aínda que por entón eran descoñecidos, terían que existir para encher eses ocos. O xenio ruso utilizou os prefixos eka-, dvi-, e tri- (do sánscrito: un, dous e tres) para designar aos elementos que debían situarse un, dous ou tres lugares por baixo dun elemento coñecido da táboa. 

Tales elementos foron descubríndose poucos anos despois e designados con novos nomes. Así o eka- boro predito por Mendeleiev resultou ser o escandio; o eka- alumino o galio; o eka- manganeso o tecnecio; e o eka-silicio o germanio. A identificación de tales elementos constituíu un éxito espectacular para Mendeleiev e a súa táboa, que desta maneira entraron pola porta grande na Historia da Ciencia. 

No Big Bang, tan só formáronse partículas moi elementais que, ao cabo de tres minutos, formaron os átomos máis lixeiros: o hidróxeno, o helio e pequenas cantidades de litio. O resto dos elementos fóronse formando nos astros por diferentes procesos nucleares. Se nos fixamos no corpo humano, seis de cada 10 átomos son hidróxeno e, por tanto, proceden directamente do Big Bang. O carbono do noso ADN, o osíxeno dos nosos músculos e o ferro do noso sangue creáronse nas estrelas. 

En definitivas contas, a composición do noso corpo está escrita a historia do universo.


Aquí déixovos máis información.

Grazas a Dmitri Mendeleiev por elaborar a primeira táoba periódica da historia xa que agora traballamos a diario con ela!

Vídeo: